Özgün Düşünce Platformu

Öngörüldüğü üzere 11.12.2009 tarihinde, yani bugün DTP kapatıldı. DTP’nin kapatılmasıyla sonuçlanan 2 yıllık süreç içinde DTP nerede hatalar yaptı? Bu hatalarını telafi etmek ve kapatılmasını önlemek adına neden olumlu hiçbir harekette bulunmadı?

Özellikle Ahmet Türk, sürekli demokrasiden ve barıştan söz etti durdu. Ancak bu söylemlerin samimiyetten oldukça uzak olduğu görüldü. Ahmet Türk “barış istiyoruz” dediğinde sokaklar savaş alanına dönüyor, radikaller azdıkça azıyordu. Sanki “barış istiyoruz” sözü sokakları ve Kürt radikalleri harekete geçirmek için bir parola gibiydi. Ahmet Türk ya Dünya’nın en beceriksiz, sözü dinlenmeyen bir parti başkanıydı yada kameralara sürekli yalan söylüyordu.

AKP demokratik açılıma girişmiş, Kürtlerin kültürel ve etnik hakları geri verilmeye başlanmış, barış ve özgürlük söylemleri meydanlarda söylenmeye başlamışken, kendini Kürtlerin temsilcisi olarak gösteren DTP konuya muhatap olarak ya Öcalan’ı yada PKK’yı gösteriyor. O zaman sormazlar mı adama “sen nasıl temsilcisin” diye?

DTP, bu tavrıyla resmen ben Kürt halkının değil, ağaların, PKK’nın temsilcisiyim demiştir. Sokaklar savaş alanına döndüğünde olayları yatıştırmak yerine, elinde benzinle gitmiştir yanlarına o kalabalıkların. Bu mudur demokrasi, bu mudur özgürlük?

DTP yöneticileri genel olarak oldukça beceriksiz ve cahil kişilerdi. Her nasılsa seçilmiş olmalarına rağmen sorumluktan kaçan kendilerine verilen vekillik görevini layıkıyla yerine getiremeyen kişilerdi. Hiçbir zaman ellerini taşın altına koymadılar. Hiçbir zaman sorumlu bir şekilde davranmadılar. Barış dediler, savaş çıkarttılar. Ey DTP’liler, siz insanlarla dalga mı geçiyorsunuz, yoksa bu toplumu salak mı zannediyorsunuz?

Aslında bütün mesele Kürtlerin kontrolünü ellerinden kaybetme korkusu. Demokratik açılım Kürt ağaların işine gelmez. Onlar ırgat gibi kullanacak neferler isterler. Ey Kürt kardeşlerim; DTP sizin gelişmenizi, kalkınmanızı istemiyor. Sizin huzura, refaha sahip olmazı istemiyor. Sizi korkuyla sindirip, istediklerini yaptırmaya çalışıyor. Burada en çok zarar görenler sizlersiniz. O halde artık kendinize geliniz, PKK’ya ve kendi içinizdeki hainlere pirim vermeyiniz.

Sizin liderleriniz gelişmiş ve kalkınmış, özgür ve bağımsız bir Kürt toplumu istemiyor. Artık bunu görün. Sokakları daha ne kadar savaş alanına çevirebilirsiniz? Bunu yaparsanız kim zarar görecek? Yine sizler zarar göreceksiniz. Kürt kökenli vatandaşlarımızın, başbakanımızın başlatmış olduğu demokratik açılıma destek vermelerini istiyorum. Bu açılıma sahip çıkın. Sahip çıkın ki, PKK’ya ve içinizdeki baskıcılara karşı güçlü durabilesiniz? Sahip çıkın ki bütün bu gelişmeler ışığında bölgenize iş imkanları gelebilsin. Barış,huzur,iş,aş,ekmek gelebilsin.

Devlet, hiç bir zaman olmadığı kadar yanınızda. 25 yıldır askerin yapamadığını kendi barış ve huzurunuz için çok kısa bir sürede sizler yapabilirsiniz. PKK’ya karşı durun. Bunu kendiniz için yapın. Zira on yıllardan beri en çok zararı sizler gördünüz. Bölgeye barışın, özgürlüğün, huzurun ve güvenin gelmesi en çok size bağlı.

Demokratik açılım sürecinde olumlu adımlar atıldıkça, içimizdeki hainler birer birer gün yüzüne çıkıyor. Allah bu ülkenin insanlarına sağduyu, sabır ve akıl ihsan eylesin.Son olarak CHP ve MHP’yi kendi kamuoylarına oynamayı bırakıp, bu ülkenin geleceği için açılıma destek vermeye çağıyorum.Ben sizi sorgulayamam ama tarih bir gün sizleri sorgular.

Günlerdir çeşitli bahanelerle sokaklar savaş alanına dönmüş vaziyette. Abdullah Öcalan bahanesi. DTP’nin kapatılması bahanesi. PKK’nın kuruluşu bahanesi. Bütün bunlar sokakları savaş alanına çevirmek için gerekçe oluşturmaya yetmiyor. Asıl mesele, AKP’nin demokratik açılım sürecinde aldığı yol. Bazıları barış olsun, özgürlük olsun, huzur olsun istemiyor.

Bütün bu yaşananlara bakarak DTP’yi doğru anlamalıyız. DTP, “barış istiyoruz” dediğinde aslında “savaş istiyoruz” diyor. DTP “özgürlük istiyoruz” dediğin aslında “baskıcı politikaları özlüyoruz” diyor. DTP kendi amaçlarına uygun olarak Abdullah Öcalan’ı kullanıyor. Peki DTP’yi kim kullanıyor? PKK mı? Yoksa onlarında arkasında düğmeye basan başka birileri mi var?

DTP’liler yaptıkları sokak eylemleriyle aslında kendilerine zarar verdiklerinin farkında değiller. Türk kamuoyu, demokratik açılıma karşı olmasına rağmen Kürtlere bir şans vermişti. En azından “iyi niyetle yaklaşırsak belki sorunların üstesinden gelebiliriz” diye düşünmüştü.

Demokratik açılım süreci devam edecek. Kürtler, bir çok T.C. vatandaşından daha özgür yaşıyor. Kürtlerin cam çerçeve dağıtma özgürlükleri bile var. Bu insanlar barış adına, özgürlük adına, huzur adına sokak savaşları çıkartıyorlar. Bu hiçte anlaşılır bir şey değil.

DTP tek bir ortak akıla sahiptir. Cehalet ve kötü niyetle beslenen bir ortak akıla. Güneydoğu’da gerek PKK korkusundan, gerekse baskıcı feodal yapıdan kaynaklanan, özgürlükleri kısıtlayan bir yapı var. Dolayısıyla batıdaki yarım demokrasiden daha az bir demokratik yaşam sürdürüyor oradaki insanlar. DTP demokratik olarak, kendisinin Kürtlerin temsilcisi olmadığının farkında. Demokratik açılım süreci DTP’ye büyük zarar verecek ve buna karşı bir önlem alınmalıydı. En kolay yol. Bir şeyleri bahane et ve olay çıkart. Senaryoya göre DTP kapatılacak ve mazlumları oynayarak güçlü bir kamuoyu desteğiyle, başka bir isim altında yeniden gündeme gelecek.

Türk siyasiler ve Türk kamuoyu bu defa her zamankinden daha bilinçli, yaşanan olaylar karşısında. Yapılanların ne maksatla yapıldığının herkes farkında. Ancak kamu vicdanı yaşanan bu olaylara daha fazla duyarsız kalamıyor.

Senaryoya uygun hareket edilmeli ve DTP kapatılmalı. DTP’li milletvekillerine 5 yıl siyaset yasağı getirilmeli. Bu olayların çıkmasına sebep olan şahıslar tespit edilerek tutuklanmalı. Her zaman söylemişimdir. Toplumlar layık oldukları şekilde yönetilirler. Geçmişte yapılan hataları düzeltmek adına devlet adımlar atıyor. Atmaya da devam edecek. Ancak bu ülkenin huzurunu bozmaya kimsenin hakkı yoktur. Üstelik hiçbir haklı gerekçe ortada yokken.

Bu olaylara karışanlar ya “ben zaten ölmüşüm” zihniyetindekiler yada yaptıklarının ne tür sonuçlar doğuracağı hakkında en ufak bir fikri olmayanlar. Yazık, çok yazık. Ben bu olayları izliyorum ve sadece bu olaylara katılanlara acıyorum. Kendini şiddetten başka bir şekilde ifade edemeyenler, cehalet bataklığına saplanıp kalmış kişilerdir. Umarım sadece kendilerine zarar verdiklerinin farkına varırlar.

Bir insanın doğumundan ölümüne kadar geçen süreç içindeki yaşamında, başından geçen olayların önceden planlanmış olduğuna dair inanç, alınyazısı, yazgı. Bu inanca göre bir insanın hayatı boyunca başından geçen bütün olaylar ilahi bir güç tarafından önceden planlanmıştır. Zamanı geldiğinde planlanan bu olaylar sırayla gerçekleşecektir.

Kadercilik anlayışı:

Öngörülebilir veya yaşanmış olaylar sonucunda, inanç olgusunun ortaya çıkardığı, kabullenmeye, boyun eğmeye dayalı bir anlayış biçimidir. Kadercilik anlayışı inanca veya dine dayalı ön kabuller üzerine kurulur.

Kadere ilişkin üç hakim görüş mevcuttur.

1. Bir insanın kaderi ilahi bir güç tarafından önceden planlanır ve zamanı geldiğinde insan daha önceden planlamış kaderini yaşar.

2. İnsan, özgür iradeye sahip bir varlıktır. Kendi kaderini kendisi planlar ve seçimleriyle kendi kaderini yaşar.

3. Kader diye bir şey yoktur.

1.görüşe göre insanın yaratıcısı olan ilahi güç insana dair her şeyin başını ve sonunu bilmektedir. Bu görüş biraz düşünüldüğünde mantıksız gibi görünüyor. Zira her şey başından sonuna kadar belli ise bizim var oluşumuzun ne anlamı var? Yaşadığımız olayları doğrudan kadere bağlamak, kendimiz için sorgulamadan, mücadele etmeden olayları kabullenmek, boyun eğmek bence doğru değil.

2. görüş biraz daha mantıklı. Bu görüşteki en önemli husus özgür iradedir. İnsan seçimlerini kendisi yapar ve bu seçimler neticesinde kendi kaderini kendisi oluşturur.

3. görüş ise fazla iddialı geliyor bana. Çünkü ne yaparsak yapalım hayatımızın kontrolü tam anlamıyla bizde değildir. Hayatımızı ne kadar planlarsak planlayalım mutlaka bir terslik veya hesapta olmayan bir şey çıkar karşımıza.

Kadercilik anlayışının çıkış noktası bana göre hayatımızda kontrol edemeyeceğimiz şeylerin olduğunu, yaşıyor, görüyor oluşumuz. Bazen birkaç günlük planlar yaparız kendimiz için ve uygulamaya koyarız. Ancak yaptığımız planlar hiçbir zaman tam anlamıyla gerçekleşmez. Mutlaka bir yerlerde bir aksilik çıkar. Bu hepimizin başına gelmiştir. Ne tam anlamıyla kendimizi kontrol altına alabiliriz, nede hayatımızı. Aşık oluruz, terk ediliriz, bir yakınımızın başına bir kaza gelir, arkadaşımız hayatını kaybeder. Bazen otoyolda giderken en olmadık yerlerde karşınıza araç çıkar. Bazen hiç ummadığınız bir yerde bir arkadaşınıza rastlarsınız. Bazen “bu kadar rastlantıda fazla” dediğiniz anlar olur. Bazen “tesadüfün bu kadarına pes doğrusu” dediğiniz anlar olur. İşte kadercilik anlayışı yaşadığınız o anlarda aklınıza işlemeye başlar.

Ben,Tanrı’nın insana dair her şeyi önceden planladığını ve Tanrı’nın planladığı hayatlarımızı yaşadığımıza inanmıyorum. Ben insanın bir özgür iradeye sahip olduğunu ve insanın yaptığı seçimler yoluyla kaderini kendi çizdiğine inanıyorum.

Kadere doğrudan yada dolaylı yoldan etki eden bazı temel unsurlar vardır.

1. İnsanın sahip olduğu genetik program. DNA kodumuz, kalıtımsal materyal. Genetik programımız, tıpkı bir bilgisayar programı gibidir. Ebeveynlerimizden geçen bilgileri de taşır. Ölünceye dek değişmeyecek olan karakteristik özelliklerimiz bu program içerinde kodlanmıştır. Huylarımız, yeteneklerimiz bu program içinde bulunur. Bazı programlar zekidir, bazıları aptal, bazıları sanatsal yeteneklerde donatılmıştır, bazıları sayısal. Bazıları dürüsttür, bazılar yalancı.

Bir çocuğun ilk eğitimi ailede başlar, sonra ilkokul. İlköğretimde genelde öğretmenler, öğrencilerin nasıl karakteristik özellikler taşıdığını az çok anlarlar. Bazı çocuklar zekidir. Bazıları oyundan başka bir şey düşünmez. Eğer ki siz güzel resim yapan ve sanata meraklı bir çocuğu bu yetenekleri doğrultusunda eğitirseniz, ortaya mükemmel bir sanatçı çıkacaktır. İlköğretimde genelde başarısız çocuklar göz ardı edilir. Aslında bu çok yanlıştır, göz ardı ettiğiniz o başarısız çocuk gelecekte bir katil olabilir ve yetiştirdiğiniz muhteşem ressamı öldürebilir.

2. Çevresel etkenler ve yaşantılarla kazanılanlar. “İnsan yaşantılarının ürünüdür” diye bir söz vardır. Bu söz kısmen doğrudur ama tamamen değil. Çevresel etkenlerle kazandıklarımızı yine çevresel etkenlerle kaybedebiliriz. Yada çevresel etkenler nedeniyle kişi bir davranış problemi yaşıyorsa gelecekte bu problem düzeltilebilir. Ancak genetik özelliklerimiz de pek değişiklik olmaz. “Can çıkar,huy çıkmaz” sözü bunu anlatır.

3. Seçimlerimiz. İnsan seçimlerinin sonucudur. Kaderimizi seçimlerimizin çizdiğini söyleyebiliriz. Ancak, aslında bu pek doğru değildir. Bizler herhangi bir konuda bir seçim yaparken, genetik programımızın ve geçmiş yaşantımızın etkisi altında yaparız. Mesela ben, köpekten korkarım. Nedeni çocukluğumda beni bir köpeğin koşturması ve köpek korkusunu üzerimde taşıyor olmam. Bu korkuyu büyük oranda üzerimden atmış olsam da yabancı bir yere girerken köpek var mı diye dikkat ederim. Eğer orada köpek varsa kesinlikle oraya girmem. Yada liseli genç bir kız, modaya uyup arkadaşlarının giydiği kıyafetin aynısını alır. Onun seçiminde geçmiş yaşantısının etkisi olur. Seçimlerimizi etkileyen bir unsur daha vardır. Manevi yönümüz, yani inancımızın, umudumuzun, sevgimizin, duygularımızın kaynağı ruhumuz.

Toparlayacak olursak, kaderimizi etkileyen unsurlar;

1. Genetik programımız.

2. Çevresel etkenler ve yaşantılarla kazanılanlar.

3. Seçimlerimiz.

Şimdi gelelim işin ilahi boyutuna. Tanrı, ana rahmindeki ceninin kalp atışının başlamasından kişinin ölünceye dek geçirdiği yaşam sürecinde nasıl ve ne zaman müdahalede bulunmuş olabilir? Hiçbir zaman. Muallakta kalan tek nokta cinsel ilişkiden sonra hangi spermin yumurtaya ulaşabileceği konusu. Çünkü milyonlarca spermin her birinin kalıtımsal özellikleri farklılık içerebilir.

Tanrı iki şekilde bir insanın kaderini bilebilir.

1. Evrenin başlangıcından sonuna kadar geçen sürecin tümü planlanmıştır. Tanrı, bu sürecin dışında, zamansız bir ortamda, süreci bir film şeridi gibi seyretmektedir.

2. Tanrı insanın sadece kalıtımsal programının nelere sebep olabileceğini doğru bir şekilde öngörür ki, bir insanın yaşantısını dikkatli bir şekilde izlerseniz bunu sizde yapabilirsiniz.

İlahi olarak kaderin bilinmesi ve kaderin planlanıp yaşanması birbirinden faklı şeydir. Tanrı, bir insanın nasıl davranışlarda bulunacağı öngörebilir ve bunu bilebilir. Ancak müdahalede bulunmaz. Davranışı gerçekleştiren bizzat insanın kendisidir. Bu güne kadar, inanç veya sezginin dışında davranışına dışarıdan ilahi bir müdahale olmuş bir tek insan bile yoktur.

Var oluşumuzun zemini özgür irademiz, var oluşumuzun amacı hayal gücümüz, yaratıcılığımız ve ortaya çıkartabileceklerimizdir. Yeryüzündeki doğanın dışında, insanoğlunun ortaya çıkardıklarına bakarsanız hayal gücümüzün ve yaratıcılığımızın neler ortaya çıkartabildiğini görebilirsiniz. Hepsini biz yaptık. Elbette yaptıklarımız Tanrı’nın yaptıkları yanında hiçte mükemmel değiller. O yüzden büyüklenmek yerine kendimiz için, yarattıklarımız için daha dikkatli olmalıyız. Yoksa kendimiz için çizdiğimiz kader bizi karanlık yarınlara götürebilir.

Geçenlerde bir sohbet esnasında, cumhuriyetin ilk yıllarında Atatürk’ün sahte hocaları ayıklamak için uyguladığı iki farklı sınavı iki farklı kişiden dinledim. Bu anlatacaklarım herhangi bir belgeye dayanmayan, kulaktan dolma, kişilerin kendi ağızlarından dinlediğim hikayelerdir. Bu hikayelerin gerçek olup olmamasından ziyade uygulanan yöntemlere dikkat çekmek istiyorum. Eğer bu anlatılanlar gerçek dışı ise bu yöntemleri kimler kafasından uydurmuş olabilir?

Hikaye 1;

Atatürk tüm hocaları sınavdan geçirmek için bir meydanda topluyor. Meydanın ortasında, yere bir Kuran’ı Kerim koyuyor ve diyor ki;

“Bu Kuran’ın üstüne basıp geçenleri sağ bırakacağım. Üstüne basıp geçmeyenleri asacağım.”

Bazı hocalar hayatlarını kurtarabilmek için Kuran’ın üzerine basıp geçiyorlar. Bazı hocalarsa “Biz öleceğimizi bilsek bile Kuran’ın üstüne basamayız. Gerekirse bu yolda ölürüz.”diyorlar. Atatürk Kuran’ın üstüne basıp geçen hocaların hepsini astırıyor. Çünkü onlar dini kendi çıkarları için kullanan sahte hocalar. Bu şekilde kimlerin din istismarı yaptığını ortaya çıkarıyor.

Hikaye 2;

Atatürk yine sahte hocaları, gerçeklerinden ayırabilmek için hepsini makamında toplar ve teker teker sıra ile odasına alır. Odasına aldığını hocanın oturması için üç tane sandalye koyar. Sandalyelerden birinin altına bir tane ekmek, diğerinin altına kendi fotoğrafını, ötekinin altına da bir Kuran’ı Kerim koyar. Aslında bu çok çetin bir sınavdır. Hoca ya ekmeğin, ya Atatürk’ün yada Kuran’ın üstüne oturacaktır. Ancak bir alternatif daha vardır. Hiçbirinin üstüne oturmamak, ayakta dikilmek. Gerçek hocalardan hiçbirisi bu sandalyelerden herhangi birine oturmaz, ayakta dururlar. Sandalyelerden herhangi birine oturan hocalar idam ettirilir.

Bu yaşanılanların doğru olduğunu varsayarsak, kötü niyetli kişilerce dinin bir sömürü aracı, otorite ve iktidar aracı olduğunu söylememiz yanlış olmaz. Din, inanç insanoğlunun en zayıf noktasıdır ve bu inanç yüzyıllarca toplum liderleri tarafından kullanılmıştır. Halende kullanılmaya devam etmekte. Ümmetçiliğin olduğu bir toplumda birey olarak bir değeriniz yoktur. Birey olarak gelişemezsiniz. Birey olarak hür iradenizi ortaya koyamazsınız. Toplum lideri sizin adınıza karar verir ve öyle yaşarsınız.

Tarih bize gösterir ki din, toplum liderleri tarafından defalarca kişisel çıkarlara alet edilmiştir. Atatürk’ün söylediği gibi, “Cumhuriyet fikri hür, vicdanı hür, irfanı hür nesiller ister.” İşte bu yüzden, sahip olduğumuz cumhuriyetimize, demokrasimize ve laikliğe sahip çıkmalıyız ve korumalıyız.

Bu sabah tesadüfen ART televizyonuna gözüm takıldı. Ekrandaki sunucu Banu Avar’la bir söyleşi yapıyordu. Birkaç dakika’da öyle şeyler konuştu ki kilitlendim kaldım. Söyledikleri şeyler oldukça net, gerçekçi ve inandırıcıydı. Sonra bu kadının TRT’den atıldığı aklıma geldi. Neden atılmıştı TRT’den? Yaptığı programı bazen ben de seyrediyordum. Hoşuma gidiyordu.

Bu kadın genel görüşün aksine, doğru bildiklerini çekinmeden söyleyen ve söyledikleriyle karşısındaki kişiyi rahatsız eden bir yapıya sahip. Rahatsız ediyor, çünkü karşısındakine duymak istemediği soruları soruyor, duymak istemediği şeyleri söylüyor. Gerçekleri bütün çıplaklığı ve netliğiyle ortaya koyuyor. Aslında cevher niteliğindeki böyle bir insanın TRT’den atılması büyük bir yanlıştı bence. Belki de iktidarın siyasi görüşüyle ters düşüyordu. Kendisi ART’de, yabancı devlet adamlarının baskısı yüzünden TRT’den atıldığını söylüyor.

Bu hükümet bir kamu çalışanının arkasında durmaktan aciz mi? Tüm Dünya’nın düşman ilan ettiği Afrikalı soykırımcı bir liderin arkasında durabiliyor ama. Birilerinin bizi rahatsız edici sözler söylemesi kendimizle yüzleşmemizi ve kendimizi gerçekçi bir şekilde daha iyi görebilmemizi sağlar. Ayrıca bu kadın yabancıların bakış açısıyla olaylar görmemizi sağlıyor.

Madem Türkiye’miz tüm düşüncelerin harmanlandığı bir mozaik, bütün düşüncelere hak ettiği özgürlüğü tanımalıyız, iyi niyet taşıdığı sürece. Ben, Banu Avar’ı yeniden TRT’de görmek istiyorum. Üstelik daimi olarak TRT Türk ekranlarında. Bu kanala kendisi çok yakışacaktır. Hatta bu kanalın genel yayın yönetmeni bile olabilir.

Bu ülkede en çok ihtiyacımız olan şey, gerçek, tarafsız haber ve bakış açısıdır. Banu Avar, bu özellikleri fazlasıyla taşıyor.